کاش حافظه مان انقدر بلند نبود و هر روز یک شروع تازه میتوانست باشد

                         نو،دست نخورده و بدون سایه ی دیروز

                      تو من را هر روز فراموش میکردی و من تو را

                   و ما هر روز فرصت داشتیم یکدیگر را از نو بشناسیم،

                                        رها از هر سوء تفاهمی

                              خوبی ها لبخند میشدند و بدی ها فراموش؛

                         آن وقت که خورشید از پشت کوه ها بالا می آمد

         کاش میشد آدمها را مثل بسته های شکلات از  طبقه های فروشگاه انتخاب کرد

                                        و در سبد خرید گذاشت

                آن وقت  من تو را میخریدم و تو میتوانستی گاهی برایم همدم شوی،

      گاهی گوش شوی،گاهی لبخند شوی،گاهی مادربزرگ شوی و حتی گاهی پدر شوی

       وقتی هیچ کس نقش همدم و گوش و لبخند و مادربزرگ و پدر را بازی نمیکند...

                              چرا مغازه ها آدم نمیفروشند؟!