گیسوانت را به گندم زار خیس
آسمان را بهر چشمت داده ام

گرمی خورشید را آغوش تو
جان و تن را بهر دردت داده ام

دوستت دارم چه بی رنگ و کم است
من سرو جان را به پایت داده ام

بی تو مهتاب شبی تکراری است
کوچه و مهتاب را بر وصل تو من داده ام

تیشه فرهاد را گویند در افسانه شد
صخره دل را به تیر عشق تو من داده ام

بید مجنونم , بگستر خلوت آغوش خود
من مشامم را به بوی , مویت عادت داده ام

گنج قارون کم بود بر قیمت چشمان تو
آسمان و کهکشان را من به چشمت داده ام

چونکه میماند خجل در پیش تو هر اختری
آبی مهتاب را بر چشم تو من داده ام